Onder de Kerstboom

Iemand die afgelopen jaar in het nieuws kwam, mag een boekenpakket van de krant weggeven aan iemand die het verdiend heeft. Voor wie legt de uitverkorene dit cadeautje onder de kerstboom? En waarom? Vandaag aflevering 2: Jacob Tijmensen, de allereerste patiënt in het nieuwe Orbis Medisch Centrum.

door Hanneke Drohm

Z

ijn leven is afgelopen jaar drastisch veranderd. Jacob Tijmensen uit Stein moest na de amputatie van zijn been letterlijk met vallen en opstaan opnieuw leren lopen. De dag waarop hij van het Maaslandziekenhuis in Sittard naar het nieuwe Orbis Medisch Centrum in Geleen verhuisde, zal hem altijd bijblijven.

„Ik heb er intens van genoten. Het moment dat de deur van de verhuiswagen open ging, was onvergetelijk. Al die camera’s die flitsten. En ziekenhuisdirecteur Cees Sterk die met bloemen stond te wachten. Prachtig.” In één klap was heel Stein via de krant en nieuwsuitzendingen op televisie op de hoogte van Tijmensens ziekenhuisopname. „Veel mensen wisten van niets. Met oudjaar liep ik nog met gemak tien kilometer en op 6 januari werd ik wakker uit de narcose zonder been. Dat terwijl ik een onschuldige operatie zou ondergaan om weefsel te onderzoeken. Ik bleek een vleesetende bacterie te hebben. De chirurg heeft later verteld dat ik dood zou zijn geweest als de operatie een uur later was geweest.

In eerste instantie kon ik het niet geloven. Dat komt pas als je naar de deken kijkt en een plat deel ziet op de plek waar je been hoort te zitten.” Hoewel Tijmensen tijdens de patiëntenverhuizing monter oogde en ook nu voortdurend grapjes maakt, was het geen makkelijk jaar. „Ik kan bijna niets meer zelf doen en moest de eerste maanden vierkeer per week naar Hoensbroek voor revalidatie. Het heeft een enorme impact.” Zijn enorme wilskracht, die volgens Tijmensen vroeger als ‘eigenwijs’ werd bestempelddoor vrienden en bekenden, heeft hem er doorheen geholpen.

„Bovendien is de reactie van de samenleving me reuze meegevallen. Je hoort wel eens dat gehandicapten in een hoek worden geschoven. Dat is echt niet gebeurd. Ik ben van alle kanten gesteund.” Het is dan ook behoorlijk lastig om te kiezen wie een bedankje verdient. Kandidaten genoeg: zijn vrouw Mieke, het verplegend personeel van Orbis, de therapeuten in Hoensbroek, zijn schoonbroer die eigenhandig een badkamer voor hem bouwde op de benedenverdieping.

Het is badmeester Richard van Mook van het zwembad in Steinerbos op wie de keuze uiteindelijk valt. „Ik heb gezegd: 2009 is om te revalideren, 2010 is bedoeld om mijn sociale leven terug te krijgen. Richard heeft echter nu al enorm geholpen om mij weer een plek in de maatschappij te geven.” Hij vertelt hoe Richard een keer ’s avonds om tien uur nog voor hem het zwembad heeft opengemaakt. „Om uit te proberen of ik bijvoorbeeld met mijn scootmobiel door het toegangspoortje paste en hoe het moest gaan met omkleden. Met een rolmeter is elke doorgang opgemeten. Alles heeft-ie geregeld. Als ik aankom, rennen de caissières al om de deur open te maken. En hij heeft extra oefeningen met mij gedaan. Hij verdient een presentje.”

In het zwembad voelt Tijmensen zich letterlijk en figuurlijk als een vis in het water. In volle vaart racet hij in zwembroek in één van de leenrolstoelen van het Steinerbos rond het zwembad. Niemand kijkt er meer vreemd van op als hij via het trapje in het water plonst. „Al is er af en toe nog wel eens een kindje dat me bespiedt tijdens het douchen”, lacht Tijmensen. „Maar, dat is het fijne, die vragen heel spontaan ‘meneer, waarom heb je maar één been?’. En zelfs opgeschoten jeugd houdt onder aanvoering van de grootste braniemaker de deur voor mij open.”

Is dat allemaal te danken aan Van Mook? „Zeker”, vindt Tijmensen. „Hij heeft ervoor gezorgd dat ik niet alleen tijdens het gehandicaptenuurtje zwem, maar vier keer per week. Veel bezigheden zijn weggevallen na de amputatie, maar dankzij Richard heb ik toch al een invulling voor een deel van mijn leven.”